«Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ΄ακουμπήσω» (Γιώργος Σεφέρης, Μυθιστόρημα Γ’).
Οι μεγαλειώδεις δημόσιοι χώροι της αρχαίας Αθήνας, ακόμη και ως ερειπιώνες, προσφέρουν, πάντα, μια ευκαιρία θαυμασμού απέναντι στην αίγλη ενός τόσο ενδόξου παρελθόντος, κάποιες φορές δυσβάστακτου για τους νεότερους Έλληνες.
Η περιήγησή μας στον αρχαιολογικό χώρο του Περιπάτου της Ακροπόλεως από την Βόρεια Κλιτύ της, με ξεναγό μας την κα Αρτέμιδα Σκουμπουρδή, την οποία θερμώς ευχαριστούμε, μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά τα αρχαιολογικά ίχνη, αλλά και μεγαλύτερα κατάλοιπα, του ευρύτερου δημόσιου χώρου της Αρχαίας Αθήνας, ο οποίος με επίκεντρο την Ακρόπολη, εκτεινόταν στις υπώρειές της και ήταν αφιερωμένος στην λατρευτική, την κοινωνική, την πολιτική και την μορφωτική καθημερινότητα των πολιτών της.
Είδαμε την χάραξη της προστατευτικής οχύρωσης του Ιερού Βράχου, με διαδοχικά τείχη, από την εποχή του λίθου μέχρι τα κλασσικά χρόνια, αλλά και μετέπειτα, κατά την περίοδο των Οθωμανικών χρόνων, με τα τείχη του Χασεκή και της Υπαπαντής. Την οδό των Παναθηναίων, χαμηλότερα, να διασχίζει ως σήμερα την Αρχαία Αγορά, όπως και τότε που συνέδεε τον περίλαμπρο Παρθενώνα με την μυστηριακή Ελευσίνα. Τα Ιερά Σπήλαια του Πανός, του Διός Ολυμπίου και του Απόλλωνος Υποακραίου, εκεί όπου ορκίζονταν οι 10 άρχοντες της Αθηναϊκής Πόλης Κράτους, να ατενίζουν σήμερα την πολύβουη σύγχρονη πόλη, σιωπηλά και σκοτεινά, σαν υπερώα πάνω στους βράχους. Την Κρήνη της Κλεψύδρας, την Μυκηναϊκή Κρήνη, τα Ιερά της Αφροδίτης και του Έρωτα, και την απόληξη του Περιπάτου της Βόρειας Κλιτύος μέχρι το Σπήλαιο της Αγλαύρου, όλα να δίνουν στον περιηγητή την αίσθηση μιας νοητής φυγής προς ένα θαυμαστό παρελθόν, δομημένο πάνω στο δημοκρατικό ιδεώδες.
Συνοδεία, κείμενο & φωτογραφίες: Φρύνη Κ.Παπαλημναίου